Acemi Şef'ten merhaba hepinize... Uzun bir zamandır aranızda yoktum, artık pasta vs. yapmak benim için sadece sipariş aldığımda yaptığım bir işe dönüştü. Yeni denemeler yapmaya hala devam ediyorum ama yemek yayınlama hobim yerini uzun zamandır dikişe bıraktı. Çocukluğumda annem çok dikiş dikerdi, ben ve kardeşim ise kalan kumaşlardan bebeklerimize kıyafetler dikerdik. Dikişe merakım taa o yıllara dayanıyor. İlk amatörce diktiklerim ise üniversite yıllarıma dayanıyor. İlk diktiğim beyaz bir etekti, bir kıyafet balosu için hemşire kılığına girecektim ve beyaz eteğim yoktu. Anneanneciğimin o güzelim antika dikiş makinesinin başına oturunca anladım ki ben bu işten inanılmaz zevk alıyorum. O yıllardan beri arada tek tük diktiklerim oldu, arkasından ilk bebeğime hamile kalışımla onun oda takımlarıyla dikiş merakım geri döndü. Son iki yıldır ise kendi kendimi geliştirmeye çalışarak hobimi sürekli hale getirdim. Hala diktiklerim göz dolgunluğu bilgilerinden ibaret olsa da, ben bu işi çok sevdim ve geçtiğimiz yaz neredeyse sadece kendi diktiklerimle yazı geçirdim.Dikişe merak saldığımdan beri pek çok da blog keşfettim, herkesin yazılarını tek tek sonlarına kadar okuyup, öğrenebileceğim tüm püf noktalarını özümsemeye çalıştım. Hala dikişte çok amatörüm ama gittikçe diktiklerim daha çok hazır gibi olmaya başladı. İlk diktiğim kıyafetlerimin komediliğinden yavaş yavaş sıyrıldığımı hissediyorum, diktiklerimi söküp tekrar tekrar diktim, internette bulabildiğim her videoyu izledim, bulabildiğim tüm dökümanları topladım. Şimdi öğrendiklerimi sizlerle paylaşıp dikiş tekniğimi daha da geliştirmek istiyorum. Hala çok yolum var, ama artık bu işten gittikçe daha çok zevk alıyorum ama hala Burda dergilerinin açıklamalarını okurken bulmaca çözüyormuş gibi hissediyorum.
Bundan sonra Acemi Şef değil acemi bir terziyim, blog dünyasının başka bir kapısını aralıyorum, tekrar merhaba hepinize...
